Silves: een historische stad in de Algarve waar je vanzelf vertraagt

Sommige plekken doen meer met je dan je verwacht

Vorig jaar, tijdens mijn Portugal Preview Trip, ben ik 4 dagen in Silves gebleven.

Silves is een stadje waar ik eigenlijk altijd wel even stop als ik in de Algarve ben, maar deze keer wilde ik het echt voelen.

Ik logeerde aan de overkant van de brug, aan het water van de Rio Arade. Van daaruit ben ik op verschillende momenten naar de stad gewandeld: ’s ochtends vroeg, ’s avonds laat, maar ook gewoon overdag. Soms in de zon… andere keren gewapend met mijn paraplu.

Mijn eerste gevoel over Silves is gebleven. Wat ooit, tijdens de Moorse bezetting, de hoofdstad was van de Algarve was een stad met een belangrijk handelscentrum, is vandaag een klein, charmant stadje met geplaveide straatjes en witgekalkte huizen.

En ja, de toeristen hebben Silves ondertussen ook gevonden.

Maar toch… het heeft niets verloren van zijn eigenheid.

Uitzicht op Silves

Slenteren door Silves, weg van de drukte

Wanneer ik in Silves aankom, begin ik meestal gewoon te slenteren door de kleine straatjes. Ik wijk graag een beetje af van het toeristische hart en wandel wat verder, daar waar de lokale bevolking woont.

Niet elke gevel is daar spik en span, en net dat vind ik mooi.

Het dagelijkse leven gaat er gewoon zijn gangetje. Even weg van de drukte.

Naarmate je verder wandelt, vertraag je automatisch en beginnen kleine dingen op te vallen.

De ooievaarsnesten die er massaal aanwezig zijn… de streetart op de elektriciteitskastjes, iets wat je op veel plekken in Portugal ziet…

Een ooievaars koppeltje

Van de kathedraal naar het Moorse kasteel

Zo kom je vanzelf uit aan de Sé de Silves Kathedraal, waarna ik mijn weg verder zet naar het Moorse kasteel.

In Silves ligt de grootste islamitische Kathedraal uit de Moorse tijd van de Algarve. Aan de toegangspoort zat een oudere man accordeon te spelen, en zonder echt na te denken ben ik even op een bankje gaan zitten om gewoon te kijken en te luisteren.

Binnen kan je over de kasteelmuren wandelen, met een open uitzicht over de omgeving. Wat mij vooral opviel, waren de vele palmbomen en mediterrane planten. Ik was er in november… en toch voelde het als lente. Het grote terras binnen de kasteelmuren was opvallend leeg, wat het geheel heel rustig en minder toeristisch maakte.

Binnen de muren zijn verschillende exposities, maar wat mij vooral bijbleef was het oude waterreservoir, de Cisterna dos Cães, gebouwd in de Moorse periode en vandaag nog altijd intact.

Het wordt niet meer gebruikt voor de watervoorziening, maar je voelt nog hoe belangrijk dit ooit geweest moet zijn voor de stad.

Ook de resten van paleisachtige woonhuizen uit de 11de eeuw brengen je, met een beetje verbeelding, even terug naar hoe het hier vroeger geweest moet zijn.

Ik heb er uiteindelijk bijna twee uur rondgewandeld. Niet omdat het zo groot is… maar gewoon om het gevoel, het uitzicht, de mensen.

Wandelen over de kasteelmuren

Geschiedenis die je blijft voelen

Nadien ben ik naar het archeologisch museum gegaan, dat mooi verzorgd is en zeker de moeite waard als je interesse hebt in de geschiedenis van de regio. Het meest opvallende vond ik het eeuwenoude waterreservoir dat zich midden in het museum bevindt.

Via de oude stadspoort, de Torreão das Portas da Cidade, ben ik daarna verder de stad in gewandeld. Dit indrukwekkende bouwwerk maakte vroeger deel uit van de stadsmuur en vormt nu een mooie overgang naar de meer levendige straatjes van Silves.

In de straatjes ben ik nog wat blijven rondslenteren en heb ik gegeten bij Alentejo com Pão, een klein, traditioneel winkeltje met een lange tafel en een bankje buiten voor de vitrine, helemal in de sfeer van Silves.

Heerlijk amandeltaartje gegeten en wijn gedronken uit een aardewerk kopje

Een ochtend in het echte Silves

De volgende ochtend ben ik vroeg opgestaan en richting de Mercado Municipal de Silves gewandeld. Vroeger een plek waar mensen massaal hun verse producten kwamen kopen, vandaag eerder rustig… met hier en daar nog een paar winkeliers die deden volharden. oudere dametjes. Ik stapte naar buiten met enkele oudere dametjes fier op onze zak vol lekkers.

Van daaruit ben ik verder gewandeld richting de Ponte Velha, de historische brug uit de 14de eeuw die tot in de jaren ’60 de toegangsbrug tot het centrum was. Tijdens mijn bezoek werd ze gerenoveerd en buiten wat stellingen was er niet veel te zien.

Dus veranderde mijn plan een beetje en wandelde ik door naar het pleintje rond de fontein op Praça Al-Mutamid. Een plek die vernoemd is naar een Moorse heerser die hier ooit is opgegroeid.

Ik ben er even gaan zitten, kijkend naar de mooie gevels rondom mij en gewoon genietend van het moment, terwijl de wind wat sterker begon op te zetten en de lucht dreigend zwart ging kleuren.

Op ontdekking in Silves

De kleine momenten die blijven hangen

Ondertussen begon mijn maag te knorren, dus ben ik met mijn aankopen terug richting het park langs de rivier gewandeld. Daar heb ik me op een bankje gezet in het zonnetje, met een zachte twintig graden ... gewoon even niets moeten.

Het was een doordeweekse dag in november, dus rustig. Waar hier in het weekend gezinnen samenkomen om te picknicken en kinderen spelen, kwam ik nu enkel nog een paar joggers en een enkele wandelaar tegen.

Zo’n eenvoudige momenten blijven vaak het meest hangen.

Street art Silves

Waarom Silves anders aanvoelt

Wanneer je naar Silves gaat met het idee: ik ga dit allemaal bezichtigen, ik ga me onderdompelen in de geschiedenis, dan ben je op een halve dag zeker rond.

Maar als je, net zoals ik, naar Silves gaat om wat dieper te kijken… niet om een lijstje af te vinken, maar om je te laten meevoeren tussen verleden en heden en een beetje tussen de regels te lezen… dan is dit een plek waar je blijft terugkomen.

Wat ik zo bijzonder vind aan Silves: op twintig minuten sta je aan de kust, midden in de drukte. Rij je van de kust naar Silves, dan voel je meteen de rust en de authenticiteit. En trek je nog wat verder het binnenland in, richting het Monchiquegebergte, dan wordt het alleen maar stiller.

En dan is Silves net die perfecte tussenplek.

Niet groot. Wel gezellig. En altijd net genoeg leven om er je plek te vinden.

Tijdens mijn reizen neem ik mijn groep ook mee naar dit soort plekken. Niet om alles te zien… maar om het echt te ervaren.