Waarom september de mooiste maand is om naar Portugal te reizen
- Bieke Switten
- 2 dagen geleden
- 4 minuten om te lezen
Voor veel mensen is september het einde van de zomer. Voor mij voelt het elk jaar opnieuw als het begin van iets moois.
"September?"
Ze keek me even verbaasd aan.
"Dan is de zomer toch voorbij?"
Ik moest glimlachen.
Want eerlijk? Dat is precies wat de meeste mensen denken.
Zodra de kalender september aanwijst, lijkt het alsof de zomer officieel voorbij is. De koffers zijn uitgepakt, de scholen beginnen opnieuw en agenda's lopen weer vol. Alsof iemand ongemerkt op een schakelaar heeft gedrukt.
En toch...
Voor mij voelt september helemaal niet als een einde.
Integendeel.
Ik kijk er elk jaar opnieuw naar uit.
Dat is eigenlijk altijd zo geweest.
Waarom september in Portugal voor mij anders voelt
Nog voor onze dochter geboren werd, gingen we bijna altijd in september op vakantie. Ook toen ze klein was, trokken we er vaak pas dan op uit. Niet omdat we daar bewust voor kozen. Het kwam gewoon zo uit.
Pas jaren later besefte ik waarom ik me in september altijd anders voelde dan tijdens een vakantie in juli of augustus.
Niet omdat die vakanties spectaculairder waren.
Niet omdat we luxer reisden.
Wel omdat ik telkens met meer rust en volle energie weer naar huis ging.
Dat woord klinkt misschien eenvoudig.
Tot je beseft hoe zeldzaam het eigenlijk geworden is.
Het moment waarop alles even trager lijkt te gaan
Een paar jaar geleden zat ik op een terras in Portugal.
De ober zette een kop koffie voor me neer, wenste me vriendelijk een goede morgen “Bom Dia” en verdween weer naar binnen.
Meer gebeurde er eigenlijk niet.
En toch bleef dat moment me bij.
Ik keek naar de oceaan.
In de verte hoorde ik alleen een paar meeuwen.
Af en toe wandelde iemand voorbij.
Niemand leek ergens haast voor te hebben.
Na een tijdje nam ik een slok van mijn koffie.
Die was ondertussen bijna koud geworden.
Niet omdat ik hem vergeten was.
Maar omdat ik al die tijd gewoon had zitten kijken.
Naar niets bijzonders.
En tegelijk naar alles.
Ik weet nog dat ik dacht:
"Hoe lang is het geleden dat ik nog eens zó aan een dag begon?"
Thuis gebeurt dat zelden.
Daar staat de koffie meestal naast mijn laptop.
Of drink ik snel uit omdat er weer iets tussendoor komt.
Misschien herken je dat wel.
Nog snel even de wasmachine aanzetten.
Nog een mail beantwoorden.
Nog iets opzoeken.
Een telefoontje wanneer je eigenlijk moet vertrekken.
Zelfs ontspannen lijkt soms iets te zijn waarvoor we eerst alles moeten afwerken.
De mooiste herinneringen stonden nooit op mijn lijstje
Misschien is dat ook de reden waarom zoveel mensen moe terugkomen van vakantie.
We willen zoveel mogelijk zien.
Zoveel mogelijk beleven.
Zoveel mogelijk meenemen naar huis.
Ik herken dat trouwens ook.
"Nu we hier toch zijn..."
Hoe vaak heb ik die zin zelf niet uitgesproken?
Nog dat ene dorpje.
Nog dat uitzichtpunt.
Nog dat restaurant waar iedereen het over heeft.
Tot ik onderweg begon te beseffen dat mijn mooiste herinneringen eigenlijk nooit op die lijstjes stonden.
Ik herinner me geen vijf bezienswaardigheden van één bepaalde reis.
Ik herinner me wel dat ontbijt.
Dat bankje waar we veel langer bleven zitten dan gepland.
Dat onverwachte gesprek met een lokale bewoner.
Of die wandeling waarbij niemand iets zei, omdat het uitzicht eigenlijk alles al vertelde.
Misschien is dat wel wat reizen voor mij geworden is.
Niet zoveel mogelijk doen.
Maar ruimte maken om iets écht te beleven.
En precies daarom voelt Portugal voor mij zo bijzonder.
Niet omdat het er mooier is dan ergens anders.
Maar omdat het land je bijna uitnodigt om een versnelling lager te schakelen.
De oceaan straalt rust.
De dorpjes staan er al eeuwen.
De mensen hebben geen haast.
Na een paar dagen merk je dat je zelf ook vanzelf een versnelling lager schakelt.
Misschien is dat uiteindelijk het mooiste souvenir dat je van een reis kunt meenemen.
Geen magneet voor op de koelkast.
Geen honderd foto's waar je later nooit meer naar kijkt.
Maar het besef dat je ook anders kunt leven.
Al is het maar een paar dagen.
Waarom mijn manier van reizen in Portugal anders is
Toen ik begon te dromen over Travel with Bieke, wist ik eigenlijk al hoe mijn reizen moesten aanvoelen.
Niet als een programma dat van 's morgens tot 's avonds vol staat.
Maar als die ochtend op dat terras.
Waar niets spectaculairs gebeurde.
En toch alles klopte.
Daarom organiseer ik mijn reizen zoals ik ze zelf het liefste beleef.
Kleinschalig.
Persoonlijk.
Met ruimte tussen de activiteiten.
Zodat er plaats ontstaat voor de momenten die je niet kunt plannen, maar die je later het meest zult koesteren.
En misschien is dat ook waarom ik zo graag in september reis.
Niet omdat september de enige mooie reismaand is.
Mei heeft zijn charme.
Juni ook.
Maar september nodigt uit om nog één keer bewust te vertragen, voordat het najaar weer op volle snelheid begint.
Misschien verlang jij ook naar dat gevoel.
Niet naar een vakantie waarin je zoveel mogelijk doet.
Maar naar een reis waarin je af en toe gewoon even vergeet hoe laat het is.
Als je tijdens het lezen dacht: zo wil ik ook op vakantie, dan begrijp je eigenlijk al waar Travel with Bieke voor staat.
En misschien ontmoeten we elkaar binnenkort wel in Portugal.
Niet omdat je een vakantie zoekt.
Maar omdat je jezelf een paar dagen wilt gunnen waarin niets moet en je weer met volle energie naar huis vertrekt.
Opmerkingen